บางคนที่ทราบว่าฉันสะสมของเก่า มักแปลกใจและ บอกว่าคนที่เป็นนางแบบ หรือพิธีกร ไม่น่าจะชอบของโบราณ คร่ำคร่าน่าจะชอบของสมัยใหม่ หรือตามยุคตามสมัย เหมือนการ เปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นเรื่อยๆ ในวงการแฟชั่น และแวดวงบันเทิง

    ฉันกลับคิดว่า ของสะสมไม่น่าจะเกี่ยวกับอาชีพของแต่ละคน เลยสักนิด แต่น่าจะเป็นสิ่งที่ชอบหรือสนใจ นอกเหนือไปจาก งานประจเสียมากกว่า

   
 
คุณค่าผ่านกาลเวลา
 
   

    การที่ฉันชอบวัตถุโบราณสไตล์เอเชีย อาจจะมีอิทธิพลมาจากคุณพ่อคุณแม่ ซึ่งสะสมของแนวนี้ โดยค่อยๆ เก็บออมทีละน้อย กว่าจะซื้อมาได้แต่ละชิ้น ตั้งแต่ จำความได้ ฉันก็เห็นโต๊ะฝังมุกกลมขนาดย่อม ซึ่งยังไม่มีเก้าอี้ เพราะคุณพ่อคุณแม่ ยังไม่มีเงินพอที่จะซื้อครบชุดผ่านไปหลายเดือนจึงค่อยมีเก้าอี้ฝังมุก 4 ตัว มาวางให้ครบเซต เพื่อนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน


    ของขวัญชิ้นแรกที่คุณพ่อ ให้คุณแม่ ตอนจีบกัน เป็นไม้แกะสลักรูปไก่สีทอง สองชิ้น ซึ่งคงจะเป็นสิ่งที่จุดประกายให้สาวนิวซีแลนด์อย่างคุณแม่ หลงเสน่ห์ทั้งศิลปะไทยและหนุ่มไทยไปพร้อมๆ กัน....
   

    สาเหตุหลักที่ฉันชอบของเก่าในเบื้องต้นเป็นเพราะได้ซึมซับถึง คุณค่า ของงานศิลปะเหล่านี้จากคุณพ่อคุณแม่ เมื่อเห็นท่านซื้อมา อย่างยากลำบากจากการเก็บออม ก็ทราบว่า ของแบบนี้คงไม่ใช่ หามาได้ง่ายๆ ฉันได้เห็นว่า ของแต่ละชิ้นมีลวดลายที่วิจิตรบรรจง ไม่เหมือน กับของที่เห็นอยู่ทั่วๆ ไป เมื่อเห็นท่านเก็บเข้าตู้โชว์ หรือจัดวางตามมุมต่างๆ ก็ทราบว่า ของเหล่านี้ไม่ใช่ของใช้ แต่เป็นของสวยงามที่มี คุณค่าแก่การเก็บรักษา และยังช่วยในการ ตกแต่งบ้านให้ดูพิเศษ ขึ้นด้วย....

 

<<< บางส่วนจาก

Column : Pen & Paper
Magazine : LIPs

   ผู้อ่านเคยมีประสบการณ์แบบนี้บ้างไหม ปกติแล้วคิดว่าตัวเอง แต่งตัวเป็นหยิบจับอะไรมาใส่ก็ดูใช้ได้ไปหมด แต่แล้ววันหนึ่ง ก็กลับรู้สึกว่า ถึงแม้เสื้อผ้าจะเต็มตู้ แต่ก็ไม่ทราบจะใส่อะไรดี เพราะไม่ว่าจะหยิบชิ้นไหนมาก็ดูไม่เหาะไม่ลงตัว และไม่สวยสักชุด
   

   
 
ไม่อยากออกจากบ้าน
 
   

    เมื่อผู้หญิงเราอายุยังไม่มากและหุ่นยังเฟิร์มย่อมง่ายต่อการแต่งตัว ถึงแม้เสื้อผ้าจะมีน้อยชิ้นแต่หยิบชิ้นไหนมาก็ใส่ได้พอดี และสามารถ ใส่ไปได้ทั้งวันไม่ว่าจะต้องแวะทำธุระประเภทใดก็ตาม หรือบางครั้ง ชุดนั้นอาจจะดูไม่เหมาะกับกาลเทศะ แต่คนอื่นก็คงให้อภัย เพราะ คิดว่าอายุยังน้อย คงแต่งตัวยังไม่เป็น หรืออาจจะมีเสื้อผ้าอยู่ไม่มาก

     แต่พอเข้าสู่วัยทำงานเราต้องเริ่มคำนึงถึงกาลเทศะ ต้องแต่งตัว ให้เหมาะกับ รูปแบบหรือสถานที่ทำงาน ถ้าเป็นบริษัทที่มีเครื่องแบบ ให้ใส่ ก็นับว่าเป็นความโชคดีของพนักงาน ในแง่ที่ว่าประหยัด ทั้งค่าใช้จ่ายในการซื้อเสื้อผ้า และยังประหยัดเวลาในการจัดเตรียม ชุดทำงานที่เหมาะสม สำหรับแต่ละวัน แต่ถ้าเป็นแง่ของความสวยงาม แล้ว การใส่เครื่องแบบอาจจะเหมาะสมกับสีผิวและรูปร่างของพนักงาน บางคนเท่านั้น และยังหมายถึงการที่ไม่สามารถแสดงออกถึงเอกลักษณ์ ของตนเอง เนื่องจากต้องแต่งกายคล้ายกับคนอื่นๆ
   

    ความจริงแล้วชาวกรุงเทพฯนับว่าแต่งตัวลำลองกว่าผู้คนในเมือง หลวงอื่นๆ อีกหลายแห่ง จนเกือบจะถือได้ว่า ชุดที่ใส่ไปทำงาน ตอนเช้า นั้น สามารถไปต่องานศพหรืองานแต่งงานในตอนเย็น แล้วยังไปต่อ ที่ร้านอาหาร และไปจบที่ร้านเหล้าได้อย่างสบาย หรือคนที่บ้านอยู่ ชานเมืองก็นิยมกลับบ้านอาบน้ำประแป้ง แล้วแต่งตัวด้วยชุดสไตล์ อยู่บ้าน เช่น เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้น หรือบางทีก็เป็นชุดนอนเลย แล้วออกไปที่ซูเปอร์สโตร์ ใกล้บ้านเพื่อทานข้าวและซื้อของ ก่อนจะ กลับเข้าบ้านอีกครั้ง เพื่อทันดูละครเรื่องโปรดและรีบเข้านอน....
   
 
ของขวัญปีใหม่
 
   

    สวัสดีปีใหม่ค่ะ เริ่มต้นปีก็ขอคุยเรื่องความรักและความสัมพันธ์ เลยละกัน ฉันรู้จักกับพี่ผู้หญิงวัยกลางคนอยู่คนหนึ่ง เขาเป็นคน สดใสร่าเริง มีหน้าทีการงานดี เพื่อนฝูงเยอะ แต่ยังไม่ได้แต่งงาน ซึ่งฉันก็มองว่าคุณสมบัติ ประการหลังไม่ได้แปลกประหลาด ตรงไหน แต่พี่เขารู้สึกว่าเป็นปมด้อยและจำเป็นต้องพูดถึงทุกครั้ง ที่เจอกัน เท่านั้นไม่พยังต้องเอาฉันเข้าไปเป็นอีกตัวอย่าง ในหัวข้อ สนทนา ในฐานะสาวโสดเหมือนกันจนฉันรู้สึกเบื่อและไม่ค่อยอยาก ทานข้าวกับพี่คนนี้สักเท่าไร

    วิธีการคุยของพี่เขาจะเป็นไปในลักษณะคร่ำครวญถึง ความยาก ลำบากในการเป็นโสด เพราะจะต้องทำทุกอย่างเองโดยไม่มีที่พึ่ง เช่น ครั้งหนึ่งพี่เขา ต้องไปงานเลี้ยงของบริษัทและอุตส่าห์ซื้อชุด ใหม่แต่พอใส่แล้วกลับรูดซิปเองไม่ได้ แต่ก็ไม่เป็นไร พี่เขารีบขับรถ ไปที่งานแล้วโทรให้เลขาฯออกมารูดซิปให้ ที่ลาดจอดรถแต่พอ กลับถึงคอนโดฯ ตอนดึกก็รูดซิปไม่ได้อีก เลยต้องลงลิฟต์ มาขอให้ ยามช่วยรูดให้! พี่เขาถามว่าฉันเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้บ้างไหม แต่ฉันไม่เคยเจอ คงจะเป็นเพราะฉันแขนยาวกว่า และถ้าลองชุด ไหนแล้วรูดซิปไม่ได้ ฉันก็ไม่ซื้ออยู่แล้ว

    เหตุการณ์ต่อไปคือ พี่เขาขับรถกลับบ้านกลางดึกด้วยรถคันเก่า อายุสิบกว่าปี (ก่อนจะตัดสินใจซื้อคันใหม่เมื่อเร็วๆ นี้เอง) รถคันนี้ มักจะดับ แต่ถ้ามีคนช่วยเข็นก็จะสตาร์ทได้ ดึกคืนนั้นรถดับอีกจนได้ พี่เขาเลยลงจากรถมาโบกแท็กซี่คันหนึ่งและบอกให้...

 

<<< บางส่วนจาก

Column : Pen & Paper
Magazine : LIPs